Ode aan Popeye

16
jun

Wat we van de Duitsers kunnen leren

Vandaag wil ik het hebben over Duitsland, een land dat ik bewonder. Neen, beste lezer, bij mij geen rabiate duitslandhaat of blinde teutofobie. Ze doen gewoon een heleboel dingen goed.

Neem nu de horeca.

De Duitsers slagen erin om, ook nu, tegen gemiddeld 15% lagere kosten grotere porties met beter eten te serveren. Je zou er jaloers op worden.

En lagere kosten voor het uit eten gaan is niet het enige waarin onze oosterburen voorop lopen. Zo zijn ze er veel milieubewuster. In supermarkten staan na de kassa grote bakken voor overtollig verpakkingsmateriaal. En veel klanten maken daarvan gretig gebruik.

Ze ontpakken zoveel mogelijk en laten de rommel achter bij de supermarkt. Da’s een signaal aan de grootindustrie waarnaar hopelijk nog eens geluisterd wordt.

Je hebt er ook steeds meer winkels die überhaupt geen verpakkingsmateriaal meer gebruiken. Dat begint hier eindelijk een beetje te komen.

Waarom steek ik nu ineens de loftrompet over Duitsland? Eigenlijk is dat heel associatief. Ik wilde het namelijk over tomaten hebben. Want die staan in het recept van deze maand centraal. En toen moest ik denken hoe we nog niet eens zo heel veel jaar geleden smakeloze tomaten naar Duitsland exporteerden.

Deze zogenaamde “Wasserbomben” waren in Hollandse ogen dan misschien een ludieke payback, maar onze reputatie werd er niet beter op.

Hele generaties zijn in Nederland en Duitsland door dit teeltgedrag opgegroeid met een totaal verkeerde indruk van tomaten. Dat begreep ik pas toen ik ooit in Frankrijk een wilde tomaat at. De smaakrijkdom daarvan is echt van een andere orde!

De huidige cherry- en trostomaten die je in de supermarkt vindt, zijn een enorme stap vooruit vergeleken met de waterbommen van vroeger, en we schamen ons dus niet om daar een heerlijk gerecht mee te maken. Doordat we de schil branden wordt de smaak nog wat voller en intenser.

Guten Appetit,

The Vegetable Chef

Leave a Reply

Pin It on Pinterest

Share This